W pracowni próbka to wycinek z beli, przypięty do karty z nazwą i składem. W internecie próbka to małe kwadratowe zdjęcie obok produktu, po jednym dla każdego dostępnego koloru lub materiału, które kupujący wybiera, by zmienić wariant. Obie służą jednemu celowi: pokazać materiał niezależnie od ubrania.
Zdjęcie próbki musi wiernie oddawać materiał: sfotografowany na płasko, w równym świetle dziennym, na wprost i z tak bliska, by było widać splot, z co najmniej jednym pełnym raportem wzoru. Fizyczna próbka pozostaje punktem odniesienia tam, gdzie liczy się dokładny odcień, bo ekrany różnią się między sobą i od tkaniny.
Gdzie używa się próbek tkanin
Próbki wędrują wzdłuż łańcucha dostaw w obu kierunkach. Producent tkanin wysyła je projektantowi na karcie, która podaje skład, gramaturę, szerokość i dostępne kolory. Marka wysyła je klientowi wszędzie tam, gdzie tkaninę wybiera się przed wykonaniem produktu, jak w krawiectwie, tapicerstwie i przy zasłonach.
W internecie próbka ma dwa zadania, które łatwo pomylić. Jako element wyboru jest małym kafelkiem, którego jedynym zadaniem jest odróżnić jedną opcję od drugiej. Jako informacja jest większym zdjęciem tkaniny, któremu kupujący się przygląda. Kafelek wycięty do pierwszego zadania jest za mały do drugiego, więc oferta, w której sprzedaje materiał, potrzebuje obu.
Skala i kierunek tkaniny
Zbliżenie tkaniny nie niesie własnej skali: cienka popelina i grube płótno mogą wyglądać podobnie, gdy każde wypełnia kadr. Zdjęcie próbki uczciwie oddaje skalę, gdy każdą próbkę z zestawu sfotografowano z tej samej odległości albo gdy w kadrze widać linijkę lub przyciętą krawędź wycinka.
Kierunek ma równie duże znaczenie. Paski i kratę pokazuje się tak, jak biegną na gotowym produkcie. Tkaniny z włosem, takie jak aksamit i sztruks, wyglądają jaśniej lub ciemniej zależnie od kierunku włosa, dlatego próbkę fotografuje się z włosem ułożonym tak, jak będzie noszony. Tam, gdzie dwie strony tkaniny się różnią, pokazuje się prawą stronę, a lewą tylko wtedy, gdy będzie widoczna.
Światło i ekspozycja przy zdjęciu próbki
Światło z przodu pokazuje kolor; światło z boku pokazuje fakturę. Miękkie światło padające na tkaninę pod niskim kątem wydobywa linię splotu skośnego, prążek albo zgrubienie przędzy, które światło czołowe spłaszcza. Satyna i inne błyszczące tkaniny odbijają samą lampę, dlatego obraca się je tak długo, aż powierzchnia pokaże swój kolor, a nie białą plamę.
Zwykłym źródłem złego odcienia jest ekspozycja. Aparat w trybie automatycznym ustawia kadr na średnią jasność, więc czarna próbka, która wypełnia zdjęcie, wychodzi szara, a biała wychodzi przygaszona. Neutralna szara lub biała karta sfotografowana obok tkaniny daje punkt odniesienia do późniejszej korekty jasności i dominanty barwnej.
Próbka tkaniny a pokrewne pojęcia
- Wersja kolorystyczna
- Wersja kolorystyczna to jedna wersja koloru fasonu albo tkaniny. Próbka jest wycinkiem materiału, który ją pokazuje: tkanina oferowana w kilku wersjach kolorystycznych ma po jednej próbce dla każdej z nich.
- Zdjęcia wariantów kolorystycznych
- Zdjęcia wariantów kolorystycznych pokazują kompletny produkt w każdym kolorze. Próbka pomija produkt, przez co jest dokładniejszym zapisem odcienia i splotu, a słabszym, gdy chodzi o kształt i proporcje.
Zdjęcie detalu- Zdjęcie detalu to zbliżenie jednej części gotowego produktu, z jej szwami, krawędziami i formą. Zdjęcie próbki pokazuje płaską tkaninę niezależnie od jakiegokolwiek ubrania, więc nie ma na nim przeszyć ani cienia fałdy.
- Line sheet
- Line sheet to dokument zamówieniowy kolekcji. Próbki pojawiają się w nim jako małe pola obok każdego fasonu i oznaczają kolory oraz tkaniny, które kupiec może zamówić.
Lista kontrolna dla zdjęcia próbki tkaniny
- Tkanina leży płasko i bez zagnieceń, a przy tym wypełnia kadr albo pokazuje równo przyciętą krawędź.
- Każdą próbkę z zestawu sfotografowano z tej samej odległości, dzięki czemu sploty i wzory można porównać pod względem wielkości.
- Wzór biegnie w tym kierunku, jaki ma na gotowym produkcie, a włos tkaniny z włosem układa się na każdym zdjęciu tak samo.
- Czarna próbka wygląda na czarną, a biała na białą, i w obu nadal widać splot.
- Kolor zdjęcia porównano z fizyczną próbką w świetle dziennym, a nie oceniono tylko na jednym ekranie.

